پاتوق شعر و شاعری

                              شبنمی   بودم  ز  دریا  غرقه  در  دریا  شدم

                                       بازار    بتان    شکست    گیرد

هرکس که بدید چشم او گفت

                                       کو  محتسبی  که مست گیرد

در    بحر  فتاده ام  چو  ماهی

                                       تا    یار  مرا  به   شصت گیرد

در    پاش  فتاده ام   به  زاری

                                       آیا     بود   آنکه   دست  گیرد

خرم     دل  آنکه همچو حافظ

                                       جامی    ز می   الست  گیرد

                                 و  چشمها  همه  سر تا به پا تماشا شد

                                  كه  آيد  از   نفس   غنچه   بوي  آغوشت

                                  خلقي  به هزار ديده  بر من بگريست

                                        چراغ  هر  شب  تارش  تو   باشي

مريضي هم صفايي داره اي دوست

                                       به  شرطي كه  پرستارش تو باشي

                                       همه درسايه گيسوي نگار آخر شد

                                      اسب شرف از گنبد گردون بجهاند

آنكس  كه بداند  و نداند  كه بداند

                                      بيدارش نماييد كه بس خفته نماند

آنكس  كه  نداند  و  بداند كه نداند

                                      لنگان خرك خويش به منزل برساند

آنكس  كه  نداند  و نداند  كه نداند

                                      در  جهل   مركب   ابدالدهر  بماند

                                   ارچه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم

                                   در دشت به جستجوي ليلي مي گشت

مي گشت  هميشه   بر  زبانش   ليلي

                                   ليلي  مي گغت  تا  زبانش   مي گشت

                            بي تو دنياي من اي دوست پر از  تنهاييست

                                     قرعه  فال   به   نام   من   دیوانه  زدند

                                     صد  بوسه  زمهر  بر جبين  مي زندش

اين  كوزه گر  دهر  چنين   جام   لطيف

                                     مي سازد  و  باز  بر  زمين  مي زندش

                            من  خوشباور  ساده محبت  جستجو   كردم

                          ولي   آنهم   ندارد   طاقت   شبهاي     تار من

                                           اسباب       تردد     خردمندانند

هان تا سررشته خرد گم نكني

                                           كانان  كه   مدبرند   سرگردانند

                                       قطره چون كشد حبس صدف در گردد

گر  مال   نماند   سر   بماناد    بجاي

                                       پيمانه چون شد تهي دگر باره پر گردد

                                  چون آب به جويبار و چون باد يه دشت

هرگز  غم   دو  روز   مرا  ياد  نگشت

                                  روزيكه  نيامدست  و  روزيكه  گذشت

                                     بر  پاره  گلي لگد  همي زند بسيار

و آن گل به زبان حال با او مي گفت

                                     من  همچو  تو بوده ام  مرا    نكودار

                                 ديدم  دو  هزار  كوزه  گويا و خموش

ناگاه   يكي   كوزه   برآورد    خروش

                                 كو كوزه گر و كوزه خر و كوزه فروش

                                     حل كن به جمال خويشتن مشكل ما

يك كوزه شراب  تا  به هم نوش كنيم

                                     زان  پيش  كه كوزه ها كنند از گل  ما

                                    آنرا  كه  درد  يار  بود در ديارنيست

                                    كبوتري كه رود سوي باز كي آيد باز

                                     آهو  بچه  كرد  و  روبه  آرام  گرفت

بهرام كه گور مي گرفتي همه عمر

                                     ديدي  كه  چگونه  گور بهرام گرفت

                                     من مي گويم كه آب انگور خوش است

اين   نقد   بگير   و    آن   نسيه   بدار

                                    كه آواز دهل شنيدن از دور خوش است