یک روز تو هم می شکنی ای دل من

                                 بدین سودا که دریای من و طوفان من باشی

                             هر موج که برخاست ز دریای نگاهم

                                  آنچه دیدم از جدایی ها جدا خواهم نوشت

                                        شبی به خلوت من از پی نظاره بیا

                                      وقتی بر آمدم که گلی در چمن نماند

                                   به کمند تو فتادم که نگهدار  من آیی

                                 ار چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم

                            من خوشباور  ساده  محبت جستجو  کردم

                          دست نوازش بر سر زلف پریشان می کشد

                         دلت  بر  ماتمم  می سوزد  ای  هم   ماتم    دیگر

                                  که دل به کام رسد گریه هم بهانه ماست

                               بخت  را نازم که یاری مهربان دارم چو  شمع

                                    تمام  دشت  پر  از  خاطرات  لیلا  بود

                                اینقدر هست که صبرم ز شکایت بیش است

                                       می کند  باد سحر  زنده به  بوی تو  مرا

                                      یکی  در این میان مجنون شد از عشق

                    تویی مهرو منم اختر که می میرم چو می آیی

                                    نیست  آن قوتم از ضعف که فریاد  کنم

                           تو که روی خویشتن را به کسی نمی نمایی

                                          مستند  مبادا که به شوخی شکنندش

                               نكته ها هست ولي محرم اسرار کجاست

                                           آری ز دست دیده خراب است کار دل

                              شربت  بیماری  فرهاد  را  شیرین  کنید

                                 آمد و مردم زخجلت شرمساری را ببین

                                      چطور دور تو گردم بهانه اي كه ندارم

                                رود چشمم به خواب و ماه بینم در کنار خود

                                        ترسم که سیل اشکم از این دورتر برد